بیماری کرون چیست؟

این بیماری که بواسطه کشف و توصیف آن توسط دکتر بوریل کرون به همراه همکارانش دکتر گینزبورگ و دکتر اوپنهایمر در سال ۱۹۳۲، بنام “کرون”  نام گذاری شد، متعلق به دسته ای از بیماری ها است که به نام بیماری های التهابی روده (IBD) شناخته می شود. بیماری کرون یک بیماری التهابی مزمن دستگاه گوارش است.

مهم است بدانید که بیماری کرون متفاوت از بیماری کولیت اولسروز، که نوع دیگری از بیماری التهابی روده می باشد، است. علائم این دو بیماری کاملا مشابه هستند، اما مناطق درگیر در دستگاه گوارش، در این دو بیماری،  متفاوت هستند.

بیماری کرون اغلب نواحی انتهایی روده کوچک و ابتدای روده بزرگ را درگیر می سازد، هر چند ممکن است هر بخشی از دستگاه گوارش (GI)، از دهان تا مقعد را تحت تاثیر قرار دهد، درحالیکه درگیری درکولیت اولسراتیو تنها محدود به روده بزرگ می باشد.

بیماری کرون می تواند کل ضخامت دیواره روده را درگیر نماید، در حالی که کولیت اولسراتیو تنها درونی ترین لایه روده بزرگ را درگیر میکند. نکته آخر آنکه در بیماری کرون، نقاط سالمی از روده در بین نقاط درگیر وجود دارد (Skip)، در حالی که این پدیده در بیماری کولیت اولسراتیو اتفاق نمی افتد.

همانطورکه گفته شد بیماری کرون می تواند هر بخشی از دستگاه گوارش را درگیر نماید. علایم از یک بیمار به بیمار دیگر  متفاوت بوده و برخی علائم ممکن است شایع تر باشند.

علائم شایع بیماری کرون عبارتند از:

·       اسهال مداوم

·       خونریزی از مقعد

·       فوریت در اجابت مزاج

·       درد شکمی و دل پیچه

·       احساس دفع ناکامل

·       یبوست

·       علائم عمومی که ممکن است با بیماریهای التهابی روده مرتبط باشند عبارتند از: تب، کاهش اشتها، کاهش وزن، خستگی، تعریق شبانه، اختلال در قاعدگی

حتی اگر شما فکر می کنید که علائم بیماری کرون را دارید، تنها آزمایش های مناسب انجام شده توسط پزشک می تواند بیماری را در شما تشخیص دهد. افراد مبتلا به کرون اغلب اشتهای خود را از دست داده و حتی بدنبال آن ممکن است دچار کاهش وزن شوند. احساس کم انرژی بودن و خستگی نیز در این افراد شایع است. در میان کودکان، بیماری کرون ممکن است باعث به تاخیر افتادن رشد و تکامل شود. کرون به عنوان یک بیماری مزمن شناخته می شود، این نکته به این معنی است که بیماران احتمالا دوره های عود و پس از آن دوره های فروکشی را تجربه می کنند که در این دوره ها  ممکن است هیچ علامتی نداشته باشند.

در موارد شدید تر، کرون ممکن است منجر به آسیب لایه های درونی در ناحیه مقعد شود که ممکن است باعث درد و خونریزی، به خصوص در هنگام اجابت مزاج گردد. التهاب همچنین ممکن است باعث ایجاد فیستول شود. فیستول در واقع یک مجرا است که از یک حلقه روده به دیگری کشیده می شود. در مواردی ممکن است فیستول باعث اتصال روده به مثانه، واژن و یا پوست شود. باید توجه داشت که این عارضه جدی بوده و نیاز به مراقبت پزشکی اورژانسی دارد. در واقع علائم در فرد بیمار بستگی  به محل درگیری دارد.

انواع بیماری کرون و علائم مرتبط:

اگر شما به بیماری کرون مبتلا شده اید، مهم است که بدانید که کدام بخش از دستگاه گوارش شما تحت تاثیر قرار گرفته است و چگونه این بیماری ممکن است علائم و عوارض شما را تحت تاثیر قرار دهد.

در ادامه پنج نوع بیماری کرون همراه با نشانه های آن بیان شده است:

·       ایلئوکولیتIleocolitis:

شایع ترین فرم بیماری کرون بوده که انتهای روده باریک( ایلئوم) و روده بزرگ(کولون) را درگیر می کند علائم شامل اسهال و کرامپ شکمی و درد در یک چهارم پایین راست یا میانه شکم می باشد. این فرم اغلب همرا با کاهش وزن چشمگیر همراه است.

·       ایلیت Ileitis

این نوع از بیماری کرون تنها بر روی روده کوچک تاثیر گذاشته و علائمی مشابه با ایلئوکولیت دارد. در موارد شدید، علایم ممکن است شامل فیستول یا آبسه التهابی در ربع پایین راست شکم باشد.

·       بیماری کرون معده و اثنی عشر Gastroduodenal Crohn’s disease

این نوع از بیماری بر روی معده و ابتدای روده کوچک تاثیر می گذارد. علائم این فرم از کرون شامل: از دست دادن اشتها، کاهش وزن، تهوع و استفراغ است.

·       Jejunoileitis

این نوع از بیماری در قسمت های ابتدای روده کوچک پدیدار می شود. علائم آن شامل درد خفیف تا شدید شکمی، گرفتگی بعد از وعده های غذایی و همچنین اسهال است. در موارد شدید و یا پس از دوره های طولانی، امکان تشکیل فیستول نیز وجود دارد.

·       کولیت گرانولوماتوز (granulomatous)

این نوع  از بیماری کرون، تنها روی روده بزرگ تاثیر می گذارد. علائم  آن عبارتند از اسهال، خونریزی رکتال و بیماری در اطراف مقعد (آبسه، فیستول، زخم). ضایعات پوستی و درد مفصلی در این فرم از بیماری کرون شایع تر از انواع دیگر است .

علل بیماری کرون چیست؟ چه کسانی تحت تاثیر این بیماری قرار می گیرند؟

به طور تقریبی تخمین زده می شود که بیش از ۴۰ هزار ایرانی به این بیماری مبتلا باشند. شیوع آن در دو جنس یکسان میباشد. این بیماری در هر سنی می تواند رخ دهد، هرچند در میان نوجوانان و جوانان بین ۱۵ تا ۳۵ ساله شایع تر است. علت بیماری کرون کاملا مشخص نیست. رژیم غذایی و استرس ممکن است باعث تشدید بیماری شود، اما این فاکتورها به تنهایی باعث ایجاد این بیماری نمی شوند. تحقیقات اخیر نشان می دهد که عوامل ارثی، ژنتیک و همچنین عوامل محیطی در ایجاد این بیماری می توانند دخیل باشند.

دستگاه گوارش به طور معمول دارای باکتری های بی ضرری است که بسیاری از آنها به عمل هضم کمک می کنند. از طرف دیگر، سیستم ایمنی بدن معمولا مهاجمین خارجی مانند باکتری ها، ویروس ها، قارچ ها و سایر میکروارگانیسم ها را هدف قرار می دهد. در شرایط عادی، باکتری های بی ضرر در روده ها از چنین حمله ای محافظت می شوند. در افراد مبتلا به IBD، این باکتری ها به جای مهاجمان مضر اشتباه گرفته می شوند و سیستم ایمنی به آنها واکنش نشان میدهد. در اثر این واکنش، سلول ها از خون به روده منتقل شده و التهاب ایجاد می کنند (یک پاسخ طبیعی سیستم ایمنی بدن). در این بیماران، التهاب ایجاد شده، فروکش نمی کند و منجر به التهاب مزمن، زخم، ضخیم شدن دیواره روده و در نهایت بروز علائم در بیمار می شود.

بیماری کرون می تواند با احتمال کمی در خانواده فرد بیمار هم اتفاق بیفتد، بنابراین اگر شما یا یکی از بستگان نزدیک شما این بیماری را دارد، اعضای خانواده شما زمینه مبتلا شدن به کرون را دارند. مطالعات نشان داده اند که در درصد کمی از افراد مبتلا به بیماری کرون در ایران، یکی از بستگان درجه اول (والدین، فرزندان یا خواهر و برادر) مبتلا به بیماری التهابی روده     می باشد. این خطر در بیماری کرون بیشتر از کولیت اولسراتیو است. خطر ابتلا به IBD در صورتی که هر دو والد مبتلا به این بیماری باشند ، به طور قابل ملاحظه ای افزایش می یابد.

محیطی که در آن زندگی می کنید نیز می تواند در ایجاد بیماری نقش مهمی ایفا کند. کرون در کشورهای توسعه یافته نسبت به کشورهای توسعه نیافته شایع تر است. این بیماری در مناطق شهری در مقایسه با مناطق روستایی، و در مناطق شمالی در مقایسه با مناطق جنوبی رایج تر است.

تست های تشخیصی و تشخیص بیماری کرون:

بیماری کرون با طیف وسیعی از علائم و نشانه ها مشخص می شود، بنابراین هیچ تست واحدی که بتواند بیماری کرون را با اطمینان مشخص کند، وجود ندارد.

علائم بیماری کرون به علائم سایر بیماری ها، از جمله عفونت های باکتریایی شبیه است. برای تشخیص بیماری کرون، پزشک باید ترکیبی از اطلاعات را ارزیابی کرده و سایر علل احتمالی را حذف کند. این فرایند می تواند زمان بر باشد. اگر شما یا یکی از عزیزان شما علائمی را تجربه میکند، در اسرع وقت به پزشک خود مراجعه کند.

تست های اولیه و معاینات:

در ابتدا پزشک شما، یک معاینه فیزیکی استاندارد را انجام می دهد و سپس برای کسب اطلاعات بیشتر درباره سلامت عمومی، رژیم غذایی، سابقه خانوادگی و محیط زندگی شما، با شما صحبت می کند. بهتر است یادداشتی حاوی علائم خود را در زمان دیدن پزشک، به همراه داشته باشید.

مراحل اولیه در فرایند تشخیص می تواند شامل آزمایش های خون و مدفوع و تصویربرداری مناسب برای ارزیابی دستگاه گوارش می باشد.

·       آندوسکوپی و بیوپسی:

پزشک شما ممکن است انجام آندوسکوپی را توصیه کند. با استفاده از دستگاه آندوسکوپ میتوان با یک دوربین کوچک داخل روده را بررسی کرد. دو نوع بررسی اندوسکوپی وجود دارد: کولونوسکوپی و آندوسکوپی از طریق دهان.

کولونوسکوپی شامل قرار دادن یک لوله انعطاف پذیر از طریق سوراخ مقعد (پایین ترین قسمت روده بزرگ) برای بررسی روده بزرگ است.

آندوسکوپی شامل قرار دادن یک لوله انعطاف پذیر از طریق دهان است که به بررسی مری، معده، اثنی عشر و قسمت اول روده کوچک می پردازد. علاوه بر مشاهده، پزشکان اغلب یک قسمت کوچک از بافت روده بزرگ یا دیگر مناطق آسیب دیده را به عنوان بیوپسی(نمونه برداری) برمی دارند. سپس این نمونه بافت به منظور تعیین وجود بیماری در آزمایشگاه مورد بررسی قرار می گیرد.

ممکن است که آندوسکوپی و بیوپسی روش هایی تهاجمی به نظر برسند، اما با پیشرفت تکنولوژی و تکنیک های مدرن پزشکی این روش ها بدون درد و به راحتی و مانند یک فرایند سرپایی انجام میگیرد.

·       کرومواندوسکوپی:

پزشک شما ممکن است کولونوسکوپی را برای بررسی پولیپ یا تغییرات پیش سرطانی در صورت داشتن کولیت توصیه کند. کرومواندوسکوپی در واقع  شامل اسپری کردن یک مایع آبی رنگ در طول انجام عمل کولونوسکوپی می باشد تا توانایی متخصص آندوسکوپی برای تشخیص تغییرات جزئی در پوشش روده شما را افزایش دهد. این تکنیک ممکن است باعث  شناسایی پولیپ زودرس یا مسطح شود. در حین انجام آندوسکوپی پزشک می تواند از این پولیپ بیوپسی بگیرد و یا آن را بردارد. اجابت مزاج آبی رنگ پس از انجام این پروسیجر طبیعی می باشد.

·       تصویربرداری روده کوچک:

پزشک شما ممکن است بخواهد تا بخشی از روده شما را که به راحتی توسط کولونوسکوپی یا آندوسکوپی قابل رویت نیست،  بررسی کند. به طور معمول، این آزمایش ها عبارت است از انجام CT  و یاMRI  با استفاده از مایع کنتراست. از سایر تکنیک ها و یا تکنیک های جایگزین برای مشاهده روده کوچک، “کپسول آندوسکوپی” است که یک دوربین در اندازه یک قرص بلعیدنی می باشد که پس از بلع در طول گذر از روده، تصاویر روده کوچک را ثبت می کند و این تصاویر به گیرنده ارسال می شود سپس دوربین از طریق اجابت مزاج دفع میگردد. از روش های دیگر می توان به آندوسکوپی اختصاصی با عنوان “آندوسکوپی بالون” اشاره کرد که برای دیدن مناطقی از روده باریک که به سختی قابل مشاهده است، استفاده می شود.

روش های درمان کرون:

ترکیبی از روش های درمانی می تواند به شما در کنترل بیماری و داشتن یک زندگی عادی کمک کند. به خاطر داشته باشید که هیچ درمان استانداردی برای همه بیماران وجود ندارد. وضعیت هر بیمار متفاوت است و برای هر فرد باید درمانی با توجه به شرایط فرد صورت گیرد. درمان کرون می تواند شامل استفاده از دارو، تغییر در رژیم غذایی و تغذیه و گاهی اوقات روش های جراحی برای ترمیم و یا برداشتن قسمت هایی از دستگاه گوارش باشد.

·       داروها:

داروهای استفاده شده به گونه ای طراحی شده اند تا التهاب های غیرطبیعی سیستم ایمنی بدن، که باعث بروز علائم بیماری می شود را، مهار نمایند. این کنترل التهاب نه تنها به بهبود علائم رایجی مثل تب، اسهال و درد کمک می کند، بلکه باعث می شود تا بافت روده نیز ترمیم شود. علاوه بر کنترل و سرکوب علائم (القاء بهبودی)، دارو می تواند باعث کاهش دوره های عود (حفظ بهبودی) شود. با درمان های مناسب در طول زمان، میتوان دوره های بهبودی را افزایش و دوره ی عود را کاهش داد.  امروزه انواع مختلفی از داروها برای درمان بیماری کرون استفاده می شود.

·       درمان های ترکیبی:

در برخی موارد، پزشک ممکن است پیشنهاد کند که درمان دارویی دومی به داروی اولیه شما جهت افزایش کارآیی اضافه شود. به عنوان مثال، درمان ترکیبی میتواند شامل اضافه کردن یک درمان بیولوژیک به یک درمان ایمنومدولاتور باشد. مانند تمام درمانها، درمان ترکیبی خطرات و مزایای خود را دارد. درمان ترکیبی می تواند اثربخشی دارو را افزایش دهد، هر چند ممکن است که خطر بروز عوارض جانبی و مسمومیت ناشی از دارو را نیز افزایش دهد. این پزشک شما است که روش های درمانی که با شرایط بیماری شما سازگار است را شناسایی کرده و به شما ارائه میکند.

·       رژیم غذایی و تغذیه:

در حالی که بیماری کرون در اثر واکنش نسبت به غذاهایی خاص بوجود نمی آید، توجه ویژه به رژیم غذایی ممکن است باعث کاهش علائم، جایگزینی مواد مغذی از دست رفته و افزایش سرعت بهبود بیماری شود.

افراد مبتلا به بیماری کرون، لازم است که تغذیه مناسبی داشته باشند چرا که با وجود کاهش اشتها، نیاز آنان به انرژی به علت بیماری افزایش می یابد. علاوه بر این، علائم شایع این بیماری (مانند اسهال) می تواند توانایی بدن برای جذب پروتئین، چربی، کربوهیدرات ها، و همچنین آب، ویتامین ها و مواد معدنی را کاهش دهد.

بسیاری از افراد در حالت عود بیماری این تجربه را دارند که غذاهای نرم و ملایم باعث ناراحتی کمتری نسبت به غذاهای تند و فیبردار در آنها می شوند. در صورتی که شما عدم تحمل به لاکتوز داشته باشید، احتمالا” پزشک به شما توصیه می کند که مصرف لبنیات خود را محدود کنید، هر چند که رژیم غذایی شما در عین حال می تواند انعطاف پذیر و شامل غذاهای مختلفی از همه گروه های غذایی باشد.

·       عمل جراحي:

حتی با وجود استفاده از دارو و رژیم غذایی مناسب، بیش از نیمی از افراد مبتلا به بیماری کرون، در طول زندگی خود نیاز به جراحی خواهند داشت. انجام جراحی بیماری را درمان نمی کند، بلکه تنها می تواند باعث حفظ بخش هایی از دستگاه گوارش شما شده تا شما بتوانید تا جایی که ممکن است کیفیت زندگی بهتری داشته باشید.

جراحی زمانی ضروری است که علائم با داروها قابل کنترل نباشند و یا فیستول، سوراخ شدن یا انسدادی در روده ایجاد شده باشد. جراحی معمولا شامل برداشتن بخش آسیب دیده روده و ارتباط دادن دو انتهای روده سالم می باشد. این روش ها ممکن است باعث از بین رفتن علائم بیماری برای سال ها شود، هر چند در اغلب اوقات، بیماری بعدها عود می کند.

نکات کلیدی که باید در مورد جراحی بدانیم:

·       بیش از نیمی از افراد مبتلا به بیماری کرون در طی زندگی خود نیاز به عمل جراحی پیدا می کنند.

·       روش های بکار رفته در جراحی بستگی به علت، شدت و محل بیماری دارد.

·       تقریبا ۳۰% از بیمارانی که به علت بیماری کرون جراحی شده اند، عود علائم را در طی سه سال و بیش از ۶۰% از آن ها عود را در طی ۱۰ سال تجربه خواهند کرد.

روش های دارویی درمان کرون:

درمان موفقيت آميز دو هدف مهم را دنبال می کند: التیام بخشیدن به بافت روده و از بین بردن علائمی نظیر تب، اسهال و درد شکم .

هنگامی که علائم بیماری تحت کنترل قرار گیرند( فاز فروکش)، درمان پزشکی برای کاهش دوره های تشدید بیماری مورد استفاده قرار می گیرد (حفظ بهبودی). امروزه چندین گروه از داروها برای درمان بیماری کرون شناخته شده است:

·       آمینوسالیسیلات (۵-ASA):

این داروها شامل آمینوسالیسیلات اسید-۵ (۵-ASA) هستند. نمونه هایی از آن عبارتند از سولفاسالازین، مسالازین، پنتاسا، آساکول، مزالوور. آنها می توانند با تاثیر بر سطح دستگاه گوارش و صرفا در روده بزرگ موجب کاهش التهاب گردند. این دسته دارو ها برای درمان بیماری های کرون خفیف تا متوسط روده بزرگ مفید هستند و به عنوان یک درمان جهت پیشگیری از عود بیماری عمل می کنند. این گروه دارویی بر روی روده بزرگ عمل کرده و در صورت محدود بودن بیماری به روده کوچک، این گروه از داروها موثر نخواهند بود.

·       کورتیکواستروئیدها:

پردنیزولون و متیل پردنیزولون(Prednisone &  methylprednisolone) به صورت خوراکی و مقعدی در دسترس هستند. کورتیکواستروئیدها به طور غیرمستقیم سیستم ایمنی را سرکوب می کنند و برای درمان بیماری کرون از طیف متوسط تا شدید استفاده می شوند. (منظور از به طور غیر مستقیم این است که این داروها قسمتهای خاصی از سیستم ایمنی بدن را که در ایجاد التهاب نقش دارند را هدف قرار نمی دهند، بلکه کل واکنش سیستم ایمنی را سرکوب می کنند.) این داروها دارا ی عوارض کوتاه و بلند مدت هستند و نباید به عنوان یک داروی نگهدارنده استفاده شوند. اگر استروئیدها نمی توانند مانع عود بیماری شما شوند، پزشک ممکن است برای کمک به مدیریت بیماری، داروهای دیگری را اضافه کند.

·       ایمونومودولاتور ها:

این دسته از داروها واکنش سیستم ایمنی بدن را مهار می کند، بنابراین مانع از ایجاد التهاب مداوم می شود. ايمونومودولاتورها معمولا در افرادي که آمينوساليسيلات و کورتيکواستروييدهاي در آنها موثر نبوده اند و يا تنها تاثير خفیفی داشته اند، استفاده مي شود. این دسته از داروها ممکن است در کاهش یا حذف نیاز به کورتیکواستروئیدها مفید باشند. همچنین ممکن است در حفظ بهبودی افرادی که به داروهای دیگر پاسخ نداده اند، نیز موثر باشند.  ممکن است چند ماه طول بکشد تا ایمونومودولاتورها تاثیر خود را نشان دهند.

·       آنتی بیوتیک ها:

آنتی بیوتیک ها هنگامی که عفونتی مانند آبسه (ورم چرکی) در بیماری کرون رخ می دهد، استفاده می شود.همچنین می توانند برای درمان فیستول در اطراف کانال مقعد و واژن مفید باشند. آنتی بیوتیکهای مورد استفاده برای درمان عفونت باکتریایی در دستگاه گوارش عبارتند از مترونیدازول، سیپروفلوکساسین و دیگر موارد.

·       درمان های بیولوژیک:

این روش های درمانی از آخرین سطح درمان برای افراد مبتلا به بیماری کرون هستند که به درمان های متعارف پاسخ نداده اند. این داروها آنتی بادی هایی هستند که در محیط آزمایشگاه کشت میشوند و از رشد پروتئین هایی که باعث التهاب در بدن می شوند، جلوگیری میکنند.

·       روش های دارویی درمان کرون:

درمان موفقيت آميز دو هدف مهم را دنبال می کند: التیام بخشیدن به بافت روده و از بین بردن علائمی نظیر تب، اسهال و درد شکم .

هنگامی که علائم بیماری تحت کنترل قرار گیرند( فاز فروکش)، درمان پزشکی برای کاهش دوره های تشدید بیماری مورد استفاده قرار می گیرد (حفظ بهبودی). امروزه چندین گروه از داروها برای درمان بیماری کرون شناخته شده است:

·       آمینوسالیسیلات (۵-ASA):

این داروها شامل آمینوسالیسیلات اسید-۵ (۵-ASA) هستند. نمونه هایی از آن عبارتند از سولفاسالازین، مسالازین، پنتاسا، آساکول، مزالوور. آنها می توانند با تاثیر بر سطح دستگاه گوارش و صرفا در روده بزرگ موجب کاهش التهاب گردند. این دسته دارو ها برای درمان بیماری های کرون خفیف تا متوسط روده بزرگ مفید هستند و به عنوان یک درمان جهت پیشگیری از عود بیماری عمل می کنند. این گروه دارویی بر روی روده بزرگ عمل کرده و در صورت محدود بودن بیماری به روده کوچک، این گروه از داروها موثر نخواهند بود.

·       کورتیکواستروئیدها:

پردنیزولون و متیل پردنیزولون(Prednisone &  methylprednisolone) به صورت خوراکی و مقعدی در دسترس هستند. کورتیکواستروئیدها به طور غیرمستقیم سیستم ایمنی را سرکوب می کنند و برای درمان بیماری کرون از طیف متوسط تا شدید استفاده می شوند. (منظور از به طور غیر مستقیم این است که این داروها قسمتهای خاصی از سیستم ایمنی بدن را که در ایجاد التهاب نقش دارند را هدف قرار نمی دهند، بلکه کل واکنش سیستم ایمنی را سرکوب می کنند.) این داروها دارا ی عوارض کوتاه و بلند مدت هستند و نباید به عنوان یک داروی نگهدارنده استفاده شوند. اگر استروئیدها نمی توانند مانع عود بیماری شما شوند، پزشک ممکن است برای کمک به مدیریت بیماری، داروهای دیگری را اضافه کند.

·       ایمونومودولاتور ها:

این دسته از داروها واکنش سیستم ایمنی بدن را مهار می کند، بنابراین مانع از ایجاد التهاب مداوم می شود. ايمونومودولاتورها معمولا در افرادي که آمينوساليسيلات و کورتيکواستروييدهاي در آنها موثر نبوده اند و يا تنها تاثير خفیفی داشته اند، استفاده مي شود. این دسته از داروها ممکن است در کاهش یا حذف نیاز به کورتیکواستروئیدها مفید باشند. همچنین ممکن است در حفظ بهبودی افرادی که به داروهای دیگر پاسخ نداده اند، نیز موثر باشند.  ممکن است چند ماه طول بکشد تا ایمونومودولاتورها تاثیر خود را نشان دهند.

·       آنتی بیوتیک ها:

آنتی بیوتیک ها هنگامی که عفونتی مانند آبسه (ورم چرکی) در بیماری کرون رخ می دهد، استفاده می شود.همچنین می توانند برای درمان فیستول در اطراف کانال مقعد و واژن مفید باشند. آنتی بیوتیکهای مورد استفاده برای درمان عفونت باکتریایی در دستگاه گوارش عبارتند از مترونیدازول، سیپروفلوکساسین و دیگر موارد.

·       درمان های بیولوژیک:

این روش های درمانی از آخرین سطح درمان برای افراد مبتلا به بیماری کرون هستند که به درمان های متعارف پاسخ نداده اند. این داروها آنتی بادی هایی هستند که در محیط آزمایشگاه کشت میشوند و از رشد پروتئین هایی که باعث التهاب در بدن می شوند، جلوگیری میکنند.

سوالات متداول درباره کرون:

در دوره بیماری کرون ممکن است سوالات و نگرانی هایی برای شما پیش آید. بیماری کرون می تواند بسیاری از جنبه های زندگی شما را تحت تاثیر قرار دهد.

بهترین راه آمادگی برای شما که درگیر بیماری کرون هستید این است که تا جایی می توانید درمورد بیماری خود بدانید و با پزشک خود صحبت کنید. هر چه بیشتر آگاه باشید، آمادگی بیشتری خواهید داشت. شما باید با پزشک و سایر ارائه دهندگان خدمات درمانی خود برای مدیریت بیماری خود و زندگی در پیش رو در ارتباط باشید.

برای آگاهی هرچه بیشتر از بیماری خود سوالات زیر را با پزشک خود مطرح کنید:

·       چه چیزی باعث بیماری کرون می شود؟

·       چه نوعی از بیماری کرون را دارم؟

·       علائم و نشانه های کرون چیست؟

·       برای نظارت بر بیماری چه کارهایی انجام دهم؟

·       چگونه می توانم بدانم در دوران عود بیماری هستم؟

·       چگونه می توانم بدانم بیماری کرون من در حال بهبودی است؟

·       تأثیرات بیماری در شیوه زندگی من چیست؟

·       چگونه کرون بر توانایی من در کار، مسافرت و ورزش اثر می گذارد؟

·       آیا باید رژیم غذایی خود را تغییر بدهم ؟ اگر چنین است، چگونه؟

·       بیماری کرون چگونه بر حاملگی تاثیر می گذارد؟

·       افراد دیگر چگونه به بیماری من واکنش نشان خواهند داد؟

·       روش های درمانی مناسب بیماری من چیست؟

·       چگونه می توانم بیماری کرون را درمان کنم؟

·       عوارض جانبی در برابر مزایای درمان چیست؟

·       اگر دارویی تجویز می شود، چه عوارض جانبی را باید انتظار داشته باشم؟

·       آیا من نیاز به عمل جراحی دارم؟ اگر چنین است، علت آن چیست؟

·       چه درمان های دیگری در دسترس است؟

·       آیا می توانم از بروز عود بیماری های کرون جلوگیری کنم؟

·       چه زمانی باید یک پزشک را ببینم؟

·       در خانه چه کارهایی برای درمان علائم بیماری می توانم انجام دهم؟

شما و پزشک شما در سلامتی شما شریک هستید. با ایجاد یک رابطه سازنده با پزشک خود، می توانید درک بهتر از وضعیت خود و نحوه مدیریت بهتر آن را بدست آورید.